Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris THE WHITE STRIPES. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris THE WHITE STRIPES. Mostrar tots els missatges

dimecres, 1 de febrer del 2012

EL SUICIDIO COMERCIAL

Como si me sintiera culpable al  acabar este mes, ya que en gran parte gracias a orsai.es (o sea, al robustela de Hernán Casciari) superaré en un 50 % el número de visitas del mejor mes anterior (aunque la otra parte cabría atribuirla al trabajo que hago, ya sea escribiendo, ya sea, como ayer, perdiendo el tiempo intentando cambiar un poco el aspecto visual, aunque fuese para acabar pensando que estaba mejor antes). Como si éste hecho me llenara de un gozo inmerecido, debo someter a los lectores a un test de esfuerzo. No uno de esos de subirse a una bicicleta con unos cuantos parches fijados al cuerpo. Me refiero al test en el que uno dice que o sigue leyendo o cierra la página y se olvida de ella para siempre. No es que quiera montar un comité de selección, pero es importante saber que quien está por aquí alcanza unos mínimos de comunión colectiva.
Odio el heavy metal.
Me parece, aunque habrá otros géneros que lo superen, aunque no tienen, ni de muy lejos, su repercusión, la música más patética que existe. Basada en el volumen del sonido y en la grandilocuencia, en  una pretendida pose rebelde que acaba resultando falsa. Musicalmente es simplemente prescindible, desde los interminables solos de guitarra y batería, que recrearían fantasías onanistas, los números hiperacelerados que sólo son deudores de la inmediatez del punk, hasta las horripilantes y azucaradas baladas diseñadas para los mares de mecheros en los estadios (mención especial: Aerosmith y los Scorpions).
Está claro que mi pasado pesa. Allá en los primeros ochenta se generó un antagonismo absoluto, algo que no tendría ningún sentido hoy en día. Yo tenía que elegir entre la Human League y Def Leppard, entre Depeche Mode y Motley Crue. Sin una escena delimitada de una manera muy definida eso en Barcelona era elegir o Metropol (impagable club en un pasaje cerca del Passeig de Gràcia) o una cutre-disco en el barrio de Sants que era el templo del heavy. Obviamente elegí los sintetizadores. Escribí varios artículos en la revista del instituto que fueron contestados con virulencia. Kraftwerk vs Iron Maiden, Heaven 17 vs Van Halen. Claro que no escribiría otra vez eso, claro que no hay que descalificar a la gente por las greñas o los tejanos arrapados, asimilo tras tantos años lo malo que es prejuzgar por el aspecto. Pero sigo pensando lo mismo sobre el genero musical, por mucho que haya casos aislados que se hayan esforzado en dignificarlo o en darle cierto aire de rebeldía, o de renovación. Lo digo por esos casos estilo Rage against the machine, Rammstein, Limp Bizkit o la payasada de Slipknot, todos ellos puro ruido cuya única utilidad se limita a estimular la agresividad y mejorar las puntuaciones cuando juegas al Modern Warfare. O si no, por qué se usa esa música en las secuencias de tortura en Homeland?.
En cualquier caso, me parece que tanto los seguidores como los músicos de esta corriente andan detrás de la misma pretensión: la de la intimidación como pose de rebeldía. Dar miedo por ir de negro o por llevar mala pinta o por hacer mucho ruido. Dar miedo como las películas de Viernes 13 o las de Freddy Krueger. En unos tiempos en que la noche de Halloween es noche de risas.
Mucho más miedo, y mucho más ruido, hacían cualquiera de éstos.




dimarts, 8 de febrer del 2011

SIN EJERCITO

The White Stripes se han disuelto. A raiz de mi nula mitomanía, justo ahora me entero que el dúo había sido matrimonio, pero no me he parado a leer si ya o eran antes de formar el grupo o no, ni si su separación lo fue, aunque todo indicaría, por como nos comportamos los humanos, que el timing sería algo como esto :

Nos conocemos
Nos liamos
Formamos el grupo
Tenemos éxito
Nos casamos
Tenemos éxito
Nos divorciamos
Empieza a ser difícil la convivencia en el grupo
Nos separamos

Así que cumplido este paso 9, Jack y Meg White seguirán por su lado, si bien Jack ya había hecho cosas, pero tampoco las recuerdo excesivamente, aunque producir un disco de Robert Plant junto a una antigua leyenda del country esté entre ellas.
Si me dijérais si me conozco su discografía exhaustivamente diría que no demasiado. No son one hit wonders, por eso ( por cierto, Jordi Basté, ABC no fueron one hit wonders, que no te enteras ). Su sonido ha sido bastante característico, y la voz de Jack White también lo es. Creo que lo árido y básico de la formación eran a la vez su problema y su atractivo. Nunca confías que una batería y una guitarra solitas puedan ir muy lejos. Y su estética roja, constantemente roja, como el Santander del indie. Pero tienen un mérito, local y fugaz mérito de aquí, pues serán el único grupo, de momento, del que haya puesto tres veces el mismo link. Y como puede ser que pocos lo leyeran, repito el cliché. Ritmo básico, casi tribal, fuerza primitiva, contundencia, y ese riff, ese riff, hay riffes que pasan desapercibidos en cuanto pasa otro por delante de tus narices, pero el riff de esta canción, en su simplicidad, forma parte de cánticos de hooligan en todo el mundo, es capaz de definir un estilo y hacer que músicos en sus dormitorios se retuerzan pensando cómo no lo han creado ellos con lo simple que parece. Y que eso lo consiga un grupo indie, minoritario, tiene su cosa. Y no cualquiera es capaz de conseguir que últimamente acabe un post sin hablar de Egipto.





dijous, 18 de novembre del 2010

EL SENTIDO DE LA EQUIDAD

No es nada justo lo que a veces pasa aquí. La frase del otro día ( pretenciosa como ella sola, pero a lo hecho pecho ), recoge elogios. Esto no va de frases lapidarias. Mi pretensión nada encubierta es ir sacando mis cosillas y escribir algo que suene medianamente inspirado. Por otra parte recibo algún sutil toque porque alguno de los posts se prolonga en exceso. 
Cómo queréis que no me caiga bién Joan Laporta ?. Nombrarlo aquí, y más si excito los ánimos elogiándole, es hacerlo, y, zas, comentarios al canto. La del segón, que estaba callada, o lacónica, desde hace días, y Mademoiselle, a la cual le debo la buena experiencia aún fresca en mi memoria de una Marie Antoinette atemporal ( y busca esas Converse, están ahí ); las dos han corrido, cariñosamente, a tirarse a la yugular. Una para conservar sus secretos ( sí, te votaría a tí para presidenta, pero me escondería en tus malos días ), otras para propagar a los cuatro vientos su espíritu anti-taurino ( que desde aquí acompaño al 100 % y me granjeo algún enemigo proclamando que yo soy de los que perseguiría también los correbous, pero no hacemos ya bastante daño a las especies del planeta ?). Entonces, como hago para generar un blog que llegue, no sé, a los 10 o 12 habituales, y que tenga un ritmo adecuado. Laporta todos los días ? Saco a Belén Esteban a ver qué tal, exponiéndome a un amable pero convincente escrito de un prestigioso bufete de abogados defendiendo a Telecinco ?.
No puedo, no debo, esconder un cierto grado de frustración. Uno se embarca en ésto, que avanza, a borbotones pero avanza, hacia 150 posts y casi 5 meses de existencia ( impensable cuando empecé ), y sin falsas modestias, no esperaba que nadie sometiese a su organismo a 3 meses viendo The Wire o The Sopranos, eso es físico, tremendamente gratificante pero, a priori, da pereza. Pero de ahí a ( estoy casi seguro ), no aguantar ni los dos minutos iniciales de algún tema... sabéis, da igual porque estar aquí, leer o no leer, hacer o no caso, es, en el fondo, disfrutar un poquitín más, de nuestra libertad.
Y no iba a poner más frases lapidarias.

Pero sí voy a insistir, lo puse hace semanas y tenéis que oirlo : es su riff, su golpe, y su sofisticada energía primaria. Jamás os creeréis cómo lo descubrí, pero hoy os quedáis sin saberlo, que luego me abroncan si me alargo.

dissabte, 23 d’octubre del 2010

LA MADEJA DE REFERENCIAS

Nadie ha leído aún mi post de ayer, así que será pronto para saber qué pensáis ( los que os molestáis en pensar algo, claro ) sobre Björk. Caí en la cuenta de que el vídeo de Bachelorette lo dirigió Michel Gondry, que luego, como muchos ( Anton Corbijn o Spike Jonze serían otros ejemplos ), saltaron a las más serias arenas de la dirección de películas.
La película más conocida que ha dirigido Michel Gondry es Eternal sunshine of a spotless mind, la cual nuestro amigo el traductor al castellano bautizó como Olvídate de mí. Siendo benévolo con el hombre haber usado el literal El eterno amanecer de una mente sin referencias no sé si hubiese alejado aún más del visionado de la película al espectador medio. La protagonizaba Jim Carrey junto a Kate Winslet, lo cual en manos de otro director debería haber significado taquillazo, pero no, la película era rara de narices, la historia más o menos comprensible pero quizás más brillante en su concepto que en su ejecución. Hay que verla y opinar. Kate Winslet lleva el pelo más horroroso que una actriz haya aceptado llevar en cualquier película conocida. Jim Carrey no hace ganyotes, lo cual resulta curioso. La música es de Jon Brion y la influencia pop del director evidentemente sale a la luz. Michel Gondry formó parte, en su Francia natal, de una banda de pop. Allí empezó a hacer sus vídeos y a trastear con las infinitas posibilidades de la edición digital y los trucos que los ordenadores pueden obrar sobre las imágenes. Algo de eso se veía en el vídeo de Bjork. Pero la obra de este tipo es digna de mención :

El original : Cómo convertir piezas de Lego en la bomba


La copia ( o sea, éste no es Gondry ) : Cómo fusilarlo con dados, aunque está igual de bién y la canción es excelente


Cómo sincronizar música y paisaje, y de paso, exorcizar esa obsesión del viajero en tren de ver pasar el paisaje por delante de tus narices.


Y el súmmum : una sola toma de cámara , aunque el vídeo es muy superior a la canción. Pero imaginad con qué precisión este tío consigue estos efectos en justo cuatro minutitos.


Kylie Minogue está realmente guapa en este clip. Poco más tarde se le diagnosticaría su enfermedad. Por esos tiempos unos estudiosos de no sé qué que seguramente no andaban con mucha faena llegaron a la conclusión de que Kylie Minogue era técnicamente en proporciones la mujer más perfecta del planeta. Nada que oponer, en un principio, yo no hago estudios de ésos. Si que es chocante que emitiesen ese juicio tan sesudo tratándose de una chica que apenas debe llegar a 1,55 ( o sea, para los ingleses, con sus sitemas métricos capaces de volver chalado al más pintado, unos 5 pies justitos ). Pero como digo, nihil obstat , más bién de acuerdo pues siempre he sentido debilidad por las chicas pequeñitas. Kylie Minogue fue considerada durante bastante tiempo como la más seria oponente al trono de reina del pop que ostenta Madonna hace montones de lustros. Madonna la que siempre es comentada por reinventarse y adaptarse a las corrientes y bla bla bla. Ni fred ni calor. Puede que hable de Madonna algún día por esa transversalidad que tiene con mi generación. Pero también puede que no. De Kylie Minogue recuerdo contadas cosas que se han quedado clavadas en mi memoria.

Dicen que Michael Hutchence ( cantante de INXS que se suicidó y por ese entonces su maromo ) le dio a probar su primer ácido y eso la hizo renunciar a su pasado de estrella teen para dar un enfoque más adulto a su carrera. Por cierto algo le debió fallar en el suicidio a este hombre pues no consiguió la fama y la celebridad de otros.

Dicen que Nick Cave ( ojo con éste, lo de éste es una adicción a la heroína de largo recorrido ) se la benefició en las sesiones de grabación de Murder ballads donde cantaron a dúo Where the wild roses grow.

Dicen que el zumbado de Bobby Gillespie (líder de Primal Scream, otro politoxicómano - pero qué amigos te buscas, Kylie ?? - cantante de una banda quizás ya un poco estereotipada pero indudablemente con su respeto bién ganado ) la hizo sonrojar públicamente, cuando le preguntó en medio de un programa de TV qué pensaba del hecho de que la mayoría de los adolescentes británicos la usasen para sus fantasías masturbatorias.

Luego me ha decepcionado tomando el fácil y rentable camino de la moda ( diossssssss, imagen de Tous, como la repelente duquesita de alba, ejemplo de chica bajita que me repele ), renunciando a una carrera musical que tanpoco era nada del otro mundo. Ahora sale con un modelo de Tossa de Mar, y parece que no le preocupe ya nada más que vivir, despues del susto que se llevó. Puede que haga bién, claro que sí.




dimecres, 22 de setembre del 2010

LA CUESTION QUE NOS OCUPA

Que quede claro : ésto no es un trabajo, sino, ( especialmente hoy, con tres comentarios y una petición muy especial para que no deje de escribir ) un gratificante placer. Es como el punto final a una jornada, va Francesc, acaba esto y a la cama. Podría, algún día, quedar dormido sobre el teclado, pero cierto subidón de adrenalina me lo impide.
Por lo tanto, el día 29 también pienso escribir aquí.
Y qué hay de lo otro.
Veamos : ya he pasado más de la mitad de mi vida trabajando. Lo duro que está siendo estos últimos años, pocos lo sabemos. Soy un trabajador. Mi familia depende de mi salario. La crisis es muy jodida y da fuerte a todos. Pero leo el periódico y leo los miles de personas ( podría decir familias, pero no querría ser populista ) que han tenido que devolver sus casas al banco por no poder afrontar la cuota de la hipoteca. Sé de gente, cercana, que vé como se agota su prestación de desempleo y no saben qué harán. Por muy necesario que ésto sea, despidos a 20 días significan, a ciertos niveles, que te llevas 6, 7 meses de salario, más el paro, y búscate la vida en medio de este enrrarecido panorama, y eso con suerte.
Por contra, no sé de muchos empresarios que hayan tenido que devolver su casa al banco, todo lo más, y tampoco sé de ninguno, su segunda residencia, o algún cochazo de esos excesivamente opulentos ( de ésos que dejan niños en las escuelas de la parte alta de la ciudad ). Y pensándolo un rato, no conozco tampoco ninguno de ésos. También leo por todas partes que los responsables de toda esta situación son los bancos, esos entrañables expertos en ofrecerte un paraguas cuando no llueve. Sus contratos swap, sus hipotecas revolving. Ahora zas, dinero público, fusiones, restricciones crediticias, ayudadnos ciudadanos, ayudadnos gobierno. Prefiero no saber lo que ha ganado el banco de Botín. Que nadie me lo diga. Por eso, no sé aún qué decisión tomaré, pero no quiero, un día más o menos lejano, que algún amigo o conocido o familiar, o uno mismo, se vuelva a casa con la cabeza baja y una cantidad miserable escrita en un cheque, el agobio de temer al futuro y yo, al menos, no haber tomado una posición. La función social de la empresa es crear empleo; no se pueden cambiar las reglas a medio partido.
Sobre el tema Islam : a pesar de todo, los comentarios están revestidos de cierto precavido respeto. Sí, tenemos todos un poco de miedo.
Y como aquí, a la nostra terra, sí podemos oir toda la música que nos salga del forro ( y que quepa en nuestro disco duro ) :Un poco de blues obrero, sudoroso, más primario de lo usual aquí, pero tan descarnado como inmediato : El ejército de las siete naciones.
Segueix a @francescbon