Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris JOHN BARRY. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris JOHN BARRY. Mostrar tots els missatges

divendres, 13 de gener del 2012

ROSITA Y LA IMPOSICION

Amor-odi també es el que sents per València, oi?
Ben cert, des que em lleve pel matí fins que vaig a dormir. Fins i tot en somnis! (Riu). Per qué?. És molt clar. El meu amor per València ve donat perquè m'encanta la ciutat: la llum, els carrers, la gent passejant, el Mediterrani, el menjar...Tot això m'encanta. A més, els meus amics de tota la vida són ací, he conegut la meua dona ací, la meua filla ha nascut ací...Però també sento odi per tota aquella gent que ha fet servir aquesta ciutat per fer-se d'or: polítics, constructors, especuladors... València es una ciutat aparentment apetible, però la realitat és que cada dia està pitjor.

Lo que precede, copiado a mano, ya que los de www.365d365e.com no son tan desprendidos como para permitir el copia-pega en su web, es una de las respuestas del músico valenciano Senior. Que no necesita, por cierto, traducción del valenciano al catalán. 
Justo hoy en que me despierto con la irritante voz de Rita Barberà, ampulosa copiloto del Ferrari cuya foto publiqué hace unos días. Que le quita hierro al hecho de haber aceptado unos cuantos regalillos (naderías: bolsos de Louis Vuitton de 800 euros para arriba la unidad), lo da como un tema pasado, y sigamos ahí. Que a continuación oigo que la Generalitat Valenciana, órgano creado básicamente para no ser menos que nadie, le debe 50 millones de euros a 500 escuelas concertadas (ergo, 100.000 euros promedio por escuela), cosa que pone en peligro su funcionamiento. Que luego los habitantes de esa comunidad vayan a las urnas y aplaudan a sus líderes, como el que venera al listillo de turno, es un absoluto misterio. Yo ya escribí un post sobre Valencia, tierra vinculada a mi tierna niñez en forma de largas vacaciones estivales (las que arraigan en el hueso, como dice Robertson Davies). Algún día veré la serie (o leeré el libro: el azar determinará el orden) Crematorio, que parece relatar todo ese proceso. El proceso de unos cuantos espabilaos (vinculados a cierto partido de siglas repetidas) por hacerse con todo lo posible, siempre pensando en que luego ya vendría la masa de pringaos a cubrir los desmadres con los impuestos producto de su trabajo. Hasta el día que el proceso quedó cercenado. El pasado se ancló, el presente se acortó, el futuro se esfumó. 
Impuesto viene de imposición, es bueno recordarlo. Uno se impone en los partidos de fútbol (traición del subconsciente, otros dos miércoles de hacerlo todo corriendo y pendiente del reloj), se impone en las batallas, se impone objetivos. Pero imponerse implica un adversario, concreto o abstracto. Un antagonista que ha de bajar la cabeza, entregar las armas, aceptar un tratado de paz particularmente humillante. Mucha gente es la que ha renunciado a luchar, pereza o falta de fuerzas o una deficiente mentalización por parte de los mandos. Ni esto es un púlpito ni yo daré un discurso. 
Nos gobiernan los últimos de la clase. Ésta la dijo Pedro Ruiz. Ya he de estar mal para mentar a Pedro Ruiz. 
Así que tiro (sólo por unas horas) la toalla.
Le pongo una canción a 6Q, que se lo curra con sus comentarios, para que me diga si no parece la pieza final de un musical particularmente triste, particularmente nostálgico, y de regalo otra, para que la silbe cuando, en medio de su fragorosa actividad, se encuentre en uno de esos ascensores de enormes edificios,    y se dé cuenta de que no hay, ahí tampoco, música.


divendres, 4 de febrer del 2011

GRADOS Y REDES

Supongo que todo el mundo aquí debe haber oído hablar de los famosos seis grados de separación. Teoría por la cual cualquier persona en este planeta está conectada con cualquier otra por lejana y poco afín que sea por un máximo de 6 grados. Hasta ahora no he visto caso en que esto no se cumpla, si bién el tiempo que he dedicado a su comprobación no excede de esos escasos ratos muertos ( preferentemente tras constatar coincidencias de esas que te dejan algo perplejo ). Teóricamente todo se explicaría con matemáticas. Partiendo de la premisa que a lo largo de su vida una persona puede llegar a conocer, por distintas vías, de 200 personas para arriba, tirando por lo corto 200 elevado a 6, son 64 billones de personas, que es como cerca de mil veces la población total del planeta. Entonces pienso en esas tribus que de vez en cuando encuentran en el Amazonas, sobre todo, que no han tenido contacto alguno con lo que nosotros entendemos que es nuestra civilización, esos no deben contar. Y vuelvo a pensar, porque los temas de números siempre me dejan un poco fascinado, en cierta teoría sobre la posibilidad de vida extraterrestre basada tanto en la antigüedad del universo como en inmensidad para acabar estableciendo lo poco probable que es que si hay vida fuera de la tierra podamos coincidir, en espacio y en tiempo, para intercambiar experiencias, o lo que sea. Me gustaría, puede que en el fondo lo desease ( no es atractivo un mundo sin Rajoy, Bisbal, la Esteban ??), pero me temo que no. Supongo que un cálculo parecido ha sido el que ha llevado al elevado éxito de Facebook, Twitter y demás. Todo el mundo quiere estar pendiente de lo que hace la gente que ha conocido en algún momento. Somos unos jodidos cotillas.
Mi particular aplicación de esta teoría vendría representada por dos hechos coincidentes en este blog. Cosa que no debería ser extraña pues este blog es endogámico y críptico y cerrado en sí mismo. 
Duran Duran y John Barry. Y ya de paso Grace Jones, icono puntual, y París, ciudad favorita de uno, si bién siempre tiene eso de que no tiene mar, y da igual Francesc, está el Sena, y es la ciudad más portuaria sin puerto, igual que es la ciudad con más tango sin ser Argentina.  Todos están en esta irresistible canción que, allá por 1985, iluminaba todo cuando sonaba. Entrañable, pues los 80 (no los ochenta por hora) no acostumbran a ser una década que considere referencia, pasó por ahí, pero luego vinieron los 90 y la gente no se pone tan pesadita con los 90, y no sé por qué.



dimecres, 2 de febrer del 2011

LOS FABULOSOS TENENBAUMS

Mi familia es una suma de personas normales. A quién la normalidad le sugiera grisura y vulgaridad allá él, o ella. No tengo un proyecto educativo respecto a mis hijos. Dudo que nadie sea tan frío de tenerlo a la hora de dejar embarazada a tu pareja, o cualquier otra opción por la que uno se haga padre. Mis hijos ya van siendo grandecitos para ver como andan las cosas, y no pienso ponerles una venda en los ojos para que piensen que van mejor. El mundo es cruel y competitivo, los buenos no siempre ganan, la injusticia en sus diversos e interminables grados campa a sus anchas, resumiendo, una selva.
A mis hijos les diré que no desperdicien emociones. Bueno, les diré más cosas, pero esta se la voy a aconsejar con mucho tesón. Que procuren amar y odiar sólo cuando sean correspondidos, pues tanto el amor como el odio no correspondido son sentimientos estériles y agotadores, fuentes de sufrimiento que acaba en el vertedero. No sé por qué motivo puede que ahí funcione la ley del talión. Respecto a otras cosas, si quieren ayudar a los demás pueden hacerlo siempre que no sea a costa de fastidiar a otros. Mi hijo pequeño, con nueve años, es un niño cariñoso y temperamental, que exige que le escuchen. Sólo piensa en jugar a fútbol y en cumplir con las obligaciones que le he exigido para que pueda hacerlo. Mi hija de trece años hace muy bién de niña de trece años, sólo piensa en sí misma, y sé que se le pasará, pero me temo que lleve un tiempo. Mi mujer empieza a caer en la cuenta que la madurez no está tan mal, que tres o cuatro años de tener terror a estar en la cuarentena ya son suficientes.
Nadie de mi familia sabe que escribo este blog. No he visto el motivo de decírselo pues se trata de un espacio, ese espacio que los psicólogos se llenan la boca defendiendo que todos debemos tener para recuperar algo de intimidad y privacidad. De todas maneras sólo deberían poner mi nombre en un buscador y ahí me encontrarían, y tampoco sé que reacción les produciría. Yo estaría orgulloso, pero yo soy yo, y hay quien puede considerar ésto una pérdida de tiempo ( una pérdida de bastante tiempo ), y recuerdo alguna frase de Bolaño que mencionaba el inútil aleteo de un pájaro, pero no de manera textual, así que será otro día.
Crecí en una familia normal, fui estudiando y haciendo lo que más o menos todo el mundo, hasta que un día empecé a trabajar, y ese es un punto en el que empiezas a alienarte. Defiendo a capa y espada la máxima de la división del horario : 8 horas de trabajo, 8 horas de descanso, 8 horas de ocio. Sin ocio la vida está vacía. Sin ocio no hay cine, no hay música, no hay cervezas con los amigos ni charlas absurdas en bares mientras te miras el reloj y te das cuenta que se ha hecho tarde, ya.
Ya sé, 6Q, que John Barry era un motivo para colgar links con el youtube: estaba triste pues era uno de los grandes, él y Morricone son músicos fronterizos que han franqueado barreras y abierto brechas por dónde otros han circulado. Portishead no existe sin Barry igual que muchos otros no existen sin Kraftwerk. He de hablar de Kraftwerk, pronto debo hacerlo. Y lo de John Barry me pilló cuando aún no había digerido lo de Mick Karn, y lo de Mick Karn me hizo pensar en John McGeoch. John McGeoch era el guitarrista de Magazine, también murió, físicamente, hace unos años, en su casa mientras dormía ( no soporto a los pesados que dicen que querrían morir así ). Trabajaba de enfermero, con lo que uno lógicamente concluye que su magna obra en Magazine no le facilitó suficientes réditos para disfrutar de un cómodo retiro. Dudo que alguien de los que frecuenta ésto haya oído una sola canción de Magazine, banda seminal que vendió como menos de 200 discos en nuestro país, mientras su corte de malos imitadores pasaron a forrarse a base de copiarles de la peor manera pero promocionarse mejor que ellos. Y Magazine grabaron una versión del tema de Goldfinger ( John Barry, por supuesto ), que cogió prestada su melodía y su grandeza, pero Howard Devoto no era Shirley Bassey y su manera de cantar la convirtió en otra canción, genial pero diferente. No todo el mundo sabe versionear. Mientras McGeoch murió en el anonimato y carente de toda la repercusión que su obra le hizo merecer, uno tiene que aguantar que memos como Bisbal ( sólo puede salir de donde salió ) hablen de situaciones políticas y de pirámides como si a alguien les interesase lo que iban a decir. 
6Q, ahora le toca a Jordania. Curioso lo de Abdallah y Rania, estéticos monarcas rodeados de lujo y top brands, que ven las barbas de sus vecinos cortar, y se apresuran a improvisar. Pues me temo que la cimitarra no va a parar, y cada vez veo más claro que esto generará un efecto copycat sumamente difícil de controlar. Es gente, mezclada, heterogénea, que pide libertad. Quieren ser libres y quieren liberarse de algo. Y me temo que el yugo de occidente, yugo formado por los títeres que a modo de consejeros delegados tolerábamos allí, son una parte importante de aquello de lo que quieren liberarse.
Cuidado, cuidado.

dimarts, 1 de febrer del 2011

IN MEMORIAM JOHN BARRY

Ni poéticas historias de la dama negra ni historias por el estilo. Empiezo a estar hasta las narices de dar malas noticias a través de este canal. John Barry muere de un infarto a los 77 años. Si recuerdo una entrada mía dedicada a las bandas sonoras es porque me salió como muy poco lucida, con párrafos que parecían de libro de texto y una horrorosa lista de nombres ( inacabada, inconexa, insustancial ). Seguro que mis amigos de www.bsospirit.com han puesto a alguien de inmediato a trabajar en el tema, más bregado en estas hazañas. Barry se merece el mayor de los panegíricos habidos y por haber, no me gustaría ser malentendido, pero precisamente esas bandas sonoras por las que se hizo con Oscar, esas reproducidas hasta la saciedad que hacen que los profanos frunzan el ceño pensando dónde salía esta música, sean para mí las menos seductoras. Me quedo con esos escarceos originales, rayanos con el pop o con el jazz, en The Ipcress File o muchas otras. Genial e insustituible. El mundo es un sitio peor sin él.

divendres, 8 d’octubre del 2010

CATALA, A L'ATAC

Lo del título, aparte de una declaración de principios, es una figura llamada palíndromo. Por decirlo sencillamente, un palíndromo es una frase, o  varias seguidas, capicúas. Se leen en un sentido o en otro y lees lo mismo. Algún colgado ha escrito una novelita entera en palíndromo, lo cual debe ser insufrible cuando ya disponiendo de muchas palabras te cuesta encontrar qué poner nada más falta que te compliques tanto la vida. Pero puedo poner unos cuantos palíndromos sencillitos y parece que tengan hasta su gracia ( puede ser que sean una cosa amena ) :

Ámeme, mema
Sobornos son robos
La ruta natural
Roma nada, Adán, amor
Ata la lata

Lata es lo que se vuelve esto de los palíndromos despues de un ratito, no ?. Son como la sal, si te pasas, eso no hay quien se lo coma. Me gustan más los anagramas ( aparte de que Anagrama, mi editorial favorita, uso un casi anagrama / falso palíndromo para bautizar su colección en catalán, La Magrana ), que consisten en reordenar las letras de una palabra o varias hasta obtener otras. No es tan coñazo y es más imaginativo. Es como un scrabble, pero si tienes bastantes letras puedes hacer guiños. Salen cosas raritas, por eso.

Este es un anagrama del nombre de cada persona con la que he comido hoy :

Rezarán : Húndela, retabas    (curioso que salga un palíndromo también : Retabas, Sabater. )
Ya reirá : flota, gandul
Va, que querrán el Matizzz ( problema con tres z, R , pero saqué el modelo de tu coche, no ??)

Sí, estoy bastante mal. Bueeno, cuatro días de fiesta curan alguna que otra cosa.

John Barry : Quizás musicar las películas de 007 haya acabado encasillando demasiado a John Barry ante el público de a pie. Luego alguna banda sonora excesivamente edulcorada ( Out of Africa ), ya en lo avanzado de su carrera, para mí, fallos muy perdonables para alguien que compuso, aparte de The Persuaders theme, que colgué ayer, y que contiene en sus escasos dos minutos más talento que la carrera enterita de, pongamos, Phil Collins ( no aguanto a ese tío ), auténticas perlas como las dos que os regalo a continuación, evocadoras, elegantes, suntuosas. Como suben esas cuerdas en la primera, qué título ( La chica con el sol en su cabello ). Y a qué misterioso rincón de una ciudad europea en plena guerra fría nos lleva la segunda.

http://www.youtube.com/watch?v=J3LopRkEPOI

http://www.youtube.com/watch?v=HTCq3CUdJ4E

6Q empieza a tener maneras de auténtico poeta, y empiezo a pensar que sus comentarios toman forma de spin-off de este tinglado. Le pedí permiso para mostrarle ante quien no le conoce por aquí ( de manera críptica eso sí ) pero no he obtenido respuesta. Sí es curiosa nuestra progresiva coincidencia de gustos, ahora bién, puede resultar obvio que, por ejemplo, Antonio Carlos Jobim es tan objetiva y jodidamente bueno que, si no eres un auténtico trós de carn amb ulls, debe gustarte. Lo mismo de Barry ( mañana me arrepentiré de haber despachado a John Barry en unas poquitas líneas, pero volverá : ya he decidido que este blog se pare a la entrada número 2666), lo mismo de Lalo Schiffrin.

En 1989 un auténtico idiota al que conocía ( desgraciadamente no el único ) que alardeaba de saber mucho de música me avisó que se subía a Andorra ( entonces aún se subía a Andorra a por discos que aquí no llegaban ) y que si quería algo. Como era un enteradillo decidí pedirle los dos discos más estrambóticos que se me ocurrieron ( y que creo que aún no estaban editados cuando se lo pedí). La cara que puso de no enterarse de nada no se borrará de mi memoria. Los discos eran Electribal Memories de Electribe 101, y el maxi Getting away with it del supergrupo Electronic.  Electronic fue una banda de corta duración formada por miembros de los Pet Shop Boys, los New Order y los Smiths. No fue la suma de sus partes pero dejó algunas excelentes canciones como ésta.

http://www.youtube.com/watch?v=DSfjtdnUsls
Segueix a @francescbon